Wielerliefhebber en auteur Piet Gijsbers duikt in de rubriek ‘Uit de oude doos’ voor Brabant Cycling terug in het verleden van de wielersport in Zuid-Oost Brabant. In deze aflevering een verhaal over Hennie Peels, die in 1974 Nederlands kampioen bij de militairen werd op de Vlasakkers in Amersfoort en vervolgens vanaf 1978 nog een tijdje bij de profs reed. Later was hij nog lange tijd ploegleider. Meer oude wielerverhalen zijn terug te vinden op de website van Piet Gijsbers: www.wielerspiegel.nl
Het is alweer meer dan dertig jaar geleden dat Hennie Peels als actief coureur stopte. Op 36-jarige leeftijd zet hij in oktober 1980 een punt achter zijn wedstrijdcarrière. In 1958 al voor de wielersport gekozen maar pas in 1961 als 17-jarige nieuweling met een wedstrijdlicentie begonnen, is hij jarenlang een echte amateur die zeer regelmatig overal zijn prijsjes mee pikt. Hij combineert zijn hobby met zijn werk bij de Koninklijke Luchtmacht op de vliegbasis Eindhoven als lid van het technisch grondpersoneel met een elektricienopleiding. Zijn mooiste succes is de nationale titel bij de militairen die hij in 1974 op de Vlasakkers in Amersfoort behaalt. Hij is dat jaar enkele maanden noodgedwongen thuis geweest door een val in de Ronde van Valkenswaard. Die rustperiode heeft hem blijkbaar zo goed gedaan dat hij er kracht uit put voor een sterk gereden kampioenschap op de tankbaan van Amersfoort. Meteen heeft hij zich daarmee verzekerd van een plaats in de militaire selectieploeg met alle faciliteiten die daarbij horen. Meer tijd voor training, dus meer kans op succesjes. Jaren achtereen is hij vaste deelnemer aan de Tour de l’Ot, een driedaagse op de legerplaats Oirschot. Ook die wint hij een keer.
Als ongesponsord amateur – hij rijdt alleen in de beginjaren ’70 even in een shirt van Overdijk Beton uit Tilburg – rijdt Peels liever Belgische wedstrijden met grote omlopen dan de rondjes rond kerk en plein op eigen bodem. Wint er in 1977 zelfs nog zes, maar kan een jaar later bij onze zuiderburen op 35-jarige leeftijd niet langer aan de slag blijven in de amateur- ofwel liefhebberscategorie, omdat de Belgische reglementen hem daarvan weerhouden. Toch voelt hij zich nog te jong, zij het niet in jaren dan toch zeker wel in prestaties, om al een veteranenlicentie aan te vragen. Hij besluit in 1978 beroepsrenner te worden. Er zijn in die tijd in de hoogtijdagen van Nederlandse beroepswielersport met wereldtitels voor Jan Raas, Hennie Kuiper en Gerrie Knetemann in ons land jaarlijks tientallen profkoersen. De echte vedetten rijden Peels in de nadagen van zijn carrière in de na-Tour criterium niet naar huis. Ook al blijft de Bestenaar in hun ogen die halve prof die ze in de wedstrijden liever achter zich dan voor zich zien, hij doet in ontsnappingen goed zijn werk mee en weet aardig wat prijzen binnen te slepen. Inmiddels is hij individueel gesponsord door Van den Biggelaar Massief Eiken Meubelen uit Best en blijft zijn werk op de vliegbasis Eindhoven met de wielersport combineren. Een geluk voor hem is dat er zoveel criteriums in de avonduren worden verreden. Hij hoeft daardoor minder vrije dagen op te nemen, maar is wel vaak erg laat thuis. Meestal pas na de klok van twaalven en om zeven uur staat hij ’s morgens weer naast zijn bed om op tijd op zijn werk te zijn.
Uit het profmilieu keert Peels terug in het amateurpeloton als beginnend ploegleider van de Schijndelse formatie Van Aarle Auto’s met behulp van Bestenaar Piet Korsten.Hij start ook als ploegleider het nieuwe sponsorteam Van den Biggelaar mee op. Als korporaal op de vliegbasis wil hij graag een stapje hoger op. In Schaarsbergen volgt hij op de kaderschool de opleiding tot sergeant. Die opleiding slokt te veel van zijn tijd op, zodat de wielersport voor hem in de verdrukking komt. In 1986 gaat hij als sergeant naar Duitsland voor werk op een raketbasis en blijft daar tot de opheffing in 1995. Intussen heeft hij in Gent zijn lief gevonden en is met haar getrouwd.
De laatste drie jaren voor zijn pensionering als militair werkt hij op Luchtmachtbasis De Vredepeel en woont een paar jaar in De Rips. “Mijn vrouw wilde terug naar België. Daarom verhuisden we in 1997 naar Lovendegem tussen Gent en Eekloo waar we een oud ‘hoeveken’ hebben opgeknapt. Ik heb nog een jaar op de vliegbasis Woensdrecht gewerkt en dagelijks op en neer gereisd voordat ik in 1998 op pensioen ging,” aldus Peels met een inmiddels echt Vlaamse tongval. “Ik heb er nog acht jaren een schoolbus gereden en breng verder mijn tijd door in mijnen grote hof. Al zo lang ik hier woon heb ik me toegelegd op een andere hobby, die van imker.” Of hij nog wel eens op de racefiets zit? “Af en toe als het mooi weer is. Ik hoor nu bij de korte broeken fietsers. Alleen in de maanden juli en augustus fiets ik wat fanatieker. Dat zijn mijn trainingsmaanden om mee te kunnen doen aan de grote toertocht voor (oud-)militairen die ieder jaar in september vanaf Eindhoven Airport wordt verreden. Dan wil ik nog niet af gaan tegen de andere deelnemers.” (Foto: Adrie van der Heijden)
Reacties zijn uitgeschakeld.