De ontmoeting tijdens mijn ritje op de mountainbike in de Loonse en Drunense Duinen duurde hooguit twintig minuten, waarvan 15 in het zadel.
‘Ha Gerben, alles goed met jou?’, vraagt vader Van Empel, terwijl hij mij inhaalt met zijn veldritfiets. ‘Even wachten op die andere twee.’ Niet veel later komen Fem en haar broer aanrijden.
Een luchtig gesprek over koetjes en kalfjes volgt. Ook het weer komt ter sprake.
‘Anders hadden we nu in Benidorm gezeten, maar hier schijnt de zon ook’, zegt vader Paul. ‘Volgens mij zijn wij nog niet eerder met z’n drieën in de bossen gaan fietsen. Dat kwam er nooit van.’
Kort komt de WB-veldrit van Benidorm ter sprake. Fem vertelt dat de start en finish deze keer bij de klim in het parcours zijn aangelegd. Of ze het veldrijden al mist? ‘Eerst maar eens lekker vakantie vieren. Dan zien we wel weer verder’, zegt ze.
Daarna rijden ze met z’n drieën in een lekker tempo verder. Ik probeer mijn karretje aan te haken in het laatste stuk van het rondje Loonse en Drunense Duinen en dat lukt. Al rijdend zie je dan al snel dat de drievoudig wereldkampioene veldrijden het fietsen nog niet is verleerd. Als een jong veulen stuurt ze haar mountainbike behendig tussen de bomen door, met zo nu en dan twee wielen van de grond.
Als haar broer het op één van de klimmetjes even moeilijk heeft, hoor ik haar zeggen: ‘Niet opgeven nu, even doorgaan. Je bent zo boven.’
Een eindje verder mijmert vader Paul over de crosstrainingen die Henk Knippels in de jaren ‘80 en ‘90 van de vorige eeuw in Drunense duinen gaf. ‘Ik heb hier heel wat zweetdruppels achtergelaten’, klinkt het met een glimlach.
Aan het einde van de route bij De Rustende Jager zeggen we elkaar gedag. Ik rijd naar huis en ben in gedachten blij om te zien dat Fem haar fiets nog niet voorgoed heeft opgeborgen.
Want al sinds ze haar voetbalschoenen inruilde voor een veldritfiets ben ik fan van Fem van Empel. Ik zie haar nog trots lopen na het NK MTB in Sittard, waar ze volgens mij haar eerste medaille won. En naar een podiumplek sprinten in een van haar eerste veldritten in de bossen van Moergestel. Zelden heb ik een renster zo snel zien doorstromen naar de wereldtop.
Ze is ook niet de eerste renster die een moeilijke periode mee maakt in haar carrière. Wereldtoppers als Marianne Vos en Pauline Ferrand-Prevot hebben hun carrière ook wel eens een dip gehad en kwamen daarna sterker terug.
Ik hoop dat we Fem op een dag ook weer terug zien aan de start van een veldrit, want klasse blijft altijd behouden.
Gerben van den Broek
